Devilhorns Magazine | Rock & Metal Music Portal

MACHINE HEAD - Unto The Locust

9.0/10 rating (1 votes)

Unto The Locust

Editor:

Panos Drolias

Score:

90 / 100

Label:

Roadrunner Records

Release Date:

September 26th 2011

Ένα από τα ελάχιστα συγκροτήματα που επηρέασαν κατά πολύ μεγάλο ποσοστό την φυσική εξέλιξη του heavy ήχου την περασμένη δεκαετία ήταν αναμφίβολα οι Machine Head. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι όλο αυτό το διάστημα ο δρόμος προς την αναγνώριση και την καθιέρωση ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι το άγριο κράξιμο που είχε φάει (δικαίως) το συγκρότημα με την μεγαλειώδη πατάτα του Supercharger που στην ουσία ήταν ένα ανέμπνευστο συνονθύλευμα με όλα εκείνα τα nu-metal-ικά που λάτρευες κυριολεκτικά να μισείς. Η επαναφορά στον…ίσιο δρόμο ευτυχώς δεν άργησε να έρθει με το From the Ashes of Empires να θέτει πλώρη για νέες κατακτήσεις και να προετοιμάζει το έδαφος για την κορυφή. Το The Blackening απλώς ήταν η εκτόξευση και η επιβεβαίωση της καταξίωσης με όλα εκείνα που συνήθως την συνοδεύουν όπως μακροσκελείς περιοδείες και κοινές εμφανίσεις με μεγαθήρια επιπέδου Metallica, χρυσοί, πλατινένιοι δίσκοι και βραβείο Grammy, συνεντεύξεις και αφιερώματα και γενικώς καθετί που να πιστοποιεί ότι πλέον οι Machine Head έχουν ανεβάσει το status τους σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Μετά όμως το αριστουργηματικό και άκρως επιδραστικό The Blackening τι κάνεις σαν συγκρότημα; To πηγαίνεις εκ του ασφαλούς ηχογραφώντας το The Blackening Part 2 έτσι για να ικανοποιήσεις λιγάκι παραπάνω τους οπαδούς σου και να πουλήσεις μερικούς δίσκους ακόμα; Ακολουθείς το νέο trend της εποχής και βγάζεις δίσκο με πιο ανάλαφρο ήχο και μακροσκελή κομμάτια και βαπτίζεσαι πλέον progressive για εντυπωσιασμό; Ευτυχώς οι Machine Head δεν έπεσαν σε καμία από τις παραπάνω παγίδες. Γνωρίζοντας μάλλον ότι είναι δύσκολο (έως ακατόρθωτο) να ξαναβγάλουν ένα αντίστοιχο The Blackening φρόντισαν απλά να δουλέψουν για να βελτιωθούν ακόμα περισσότερο τόσο ως ξεχωριστές μονάδες όσο και ως σύνολο και εν τέλει να δημιουργήσουν ένα album που δεν αντιγράφει και δεν αναμασά το παρελθόν της μπάντας. Εκείνο το στοιχείο που διαφοροποιεί μονάχα το Unto the Locust από τα προηγούμενα albums είναι αφενός ότι έχει λιγότερα και μικρότερα σε διάρκεια κομμάτια αφετέρου δε ο ήχος του σε πολλά σημεία είναι ελαφρώς πιο ξερός και τραχύς ενώ και τα φωνητικά του Rob Flynn δείχνουν πιο καλοδουλεμένα και πιο αγριεμένα. Κατά τ’ άλλα και στο Unto the Locust περιλαμβάνονται όλα τα συστατικά που μέχρι τώρα έχουν βγάλει «ασπροπρόσωπους» τους Machine Head όπως τα τσαμπουκαλεμένα και λυσσασμένα riffs που σε πωρώνουν και φτιάχνουν άσχημα χωρίς όμως να σου ματώνουν τα αυτιά καθώς και οι μελωδίες και οι γνώριμες δισολίες που αυτή τη φορά ακούγονται πιο ώριμες και απλοποιημένες από ποτέ.

Όπως κάθε σοβαρό Machine Head album που σέβεται τον εαυτό του έτσι και το Unto the Locust έχει ένα opener που κυριολεκτικά σε πιάνει από τον λαιμό. To I Am Hell (Sonata in C#) μπορεί να έχει μια μυστήρια/ψαρωτική εισαγωγή αλλά μόλις σκάει το κοφτό σαν λεπίδι riff του που μετατρέπεται πολύ γρήγορα σε έναν οχετό από old-school thrash riffs ψάχνεις κυριολεκτικά μέρος για να κρυφτείς. Πραγματικά απίστευτο κομμάτι, το οποίο προσωπικά πιστεύω ότι θα ηχεί ακόμα πιο καταιγιστικό και ισοπεδωτικό στις συναυλίες της μπάντας! Εκτός του εναρκτήριου I Am Hell την παράσταση επίσης κλέβουν το Be Still to Know με το Maiden-ικό του feeling και τις υπέροχες δισολίες του καθώς και το Locust που είναι όσο άμεσο πρέπει για να κολλήσει κατευθείαν στο μυαλό σου. Όσο για το This is the End μπορεί μεν να ξενίσει αρχικά η core-ίλα του εις την νιοστή αλλά όσο περισσότερο προχωράει και ξετυλίγεται με τον McClain να δίνει ρεσιτάλ υποδειγματικού drumming και το κιθαριστικό δίδυμο Flynn/Demel να γεμίζει άψογα το κομμάτι δεν μπορείς παρά να μην παραδεχτείς ότι μαζί με το I Am Hell είναι αναμφίβολα τα highlights του δίσκου. Από κει και πέρα το Darkness Within είναι ένα τυπικό Machine Head κομμάτι χωρίς ωστόσο πολλές εξάρσεις και εντάσεις αλλά με μπόλικη δόση μελωδικότητας ενώ το Pearls Before the Swine είναι ξεκάθαρα ένα κομμάτι που κουβαλάει μέσα του το vibe από τις live εμφανίσεις της μπάντας. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον επίσης είναι και το κλείσιμο του album με το ρισκαδόρικα πειραματικό Who We Are όπου μπορεί ομολογουμένως οι ενορχηστρώσεις και η συμμετοχή παιδικής (!!!) χορωδίας σε συνδυασμό με τα γεμάτα riffs να προσδίδουν έναν επικό τόνο στο κομμάτι αλλά ταυτόχρονα δεν παύει να σε γεμίζει με ένα αίσθημα απορίας για την σκοπιμότητα ενός τόσο παράδοξου πειραματισμού…

Αυστηρή προειδοποίηση: Ξέρω ότι μοιάζει δύσκολο και εξαιρετικά απίθανο αλλά προτού καν προλάβετε να ρίξετε μια ματιά στο εξώφυλλο και το tracklisting του Unto the Locust προσπαθήστε να αποφύγετε κάθε είδους σύγκριση με το The Blackening. To Unto the Locust σε καμία περίπτωση δεν είναι η συνέχεια του ένδοξου The Blackening ούτε ποτέ πρόκειται να γίνει! Άπαξ και λάβετε σοβαρά υπόψη σας αυτό το δεδομένο τότε δεν μπορεί παρά μέσα έστω και από ελάχιστες ακροάσεις να διαπιστώσετε ότι το Unto the Locust είναι ένα τίμιο, αξιοπρεπέστατο και προπάντων ποιοτικότατο album. Ναι είναι αλήθεια ότι οι Machine Head προτίμησαν να μην πάρουν υψηλά ρίσκα με το Unto the Locust αλλά στην τελική είναι μεγάλη μαγκιά τους που κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα album που κοιτάζει κατάματα τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος τους και παράλληλα αντικατοπτρίζει την πρόθεση τους να μην πάψουν να εξελίσσονται και ως μουσικοί και ως μπάντα. Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό είναι αρκετό για τους φανατικούς πολέμιους της μπάντας (που ούτε το μισό Burn My Eyes δεν έχουν ακούσει)  ώστε να πάψουν να την κατηγορούν ότι κοπιάρει ασύστολα πολυδιαφημισμένους τατουατζήδες metalcore-άδες που όταν έρχονται για live στην Ευρώπη παίζουν με το ζόρι μπροστά σε 500 άτομα αλλά για εκείνους που λατρεύουν τους Machine Head σίγουρα φτάνει και περισσεύει. Και μακάρι επιτέλους να τους ξαναδούμε ζωντανά στα μέρη μας για να μας προσφέρουν ένα ισάξια χαοτικό live με το αξέχαστο εκείνο του 2004…

Comments (0)

Leave a comment

Please login to leave a comment. Optional login below.

Copyright © 2012 Devilhorns Magazine -

Top Desktop version